Karanlık odaya dolunayın ışığı vururken, üvey kız kardeşi yatağın kenarında oturmuştu. Küçük kardeşi ise yorganın altına sinmiş, duvardan gelen seslerden korkuyordu. Kız kardeşi onu sakinleştirmek için yanına uzandı, "Yanındayım, korkma" dedi. Odadaki hayalet hikâyeleri ikisini de rahatsız ediyordu ama asıl gerginlik başkaydı.
Sessizlikte nefes alışverişleri duyuluyordu. Kız kardeşi saçlarını okşarken, parmakları ensesinde oyalandı. O da ona sarıldı, sıcaklık ikisini de sardı. Göz göze geldiklerinde korku yerini başka bir heyecana bıraktı. Birbirlerine daha da yaklaştılar; hayaleti unuttular, odadaki tek gerçeklik tenlerinin temasıydı. Yavaşça birleştiler, korkularını birbirlerinin kollarında bastırdılar.
Sabaha karşı uyandıklarında güneş pencereden sızıyordu. Hayalet yoktu, sadece sarmaş dolaş iki beden vardı. Kız kardeşi başını kaldırıp gülümsedi, o da karşılık verdi. O gece ikisini de sonsuza dek değiştirmişti.