Salonun loş ışığında oyun tahtası ikisinin arasında duruyordu. Üvey annesi her hamlede onu geriye itiyor, gülüşüyle oğlanın dikkatini dağıtıyordu. Son pulu da kaybedince kadın arkasına yaslandı ve kazananın hakkı olarak ne istediğini sordu.
Oğlan önce şaka sandı ama kadının bakışları hiç şakacı değildi. Kısa bir sessizlik oldu, ardından kadın elini oğlanın dizine koydu ve “On dört dakikan var, iyi kullan” dedi. Oğlanın kalbi hızlandı, oyun tahtasındaki pullar yere saçıldı.
Kadın onu kanepenin üzerine çekti, eteğini beline kadar topladı. Oğlan üstüne çıktığında kadın bacaklarını beline doladı ve ikisi de tempoyu hiç düşürmedi. On dört dakika boyunca oda sadece nefes ve ten sesleriyle doldu; saat ilerlerken ritim daha da sertleşti. Sonunda ikisi de bitkin bir halde kanepede yığılıp kaldı.