Salonun loş ışığında üvey annesi koltukta oturuyordu, oğlu ise odasına çekilmişti. Kapı aralığından içeri süzülen iniltileri duyunca yerinden kalktı. Oğlunun yatağında tek başına çabaladığını görünce yumuşak bir ifadeyle yaklaştı. "Yardım etmemi ister misin?" diye sordu, sesi sıcak ve sakindi.
Oğlu utançla başını salladı, ama annesi zaten yanına oturmuştu. Elini nazikçe üzerine koydu, yavaşça hareket etmeye başladı. Oğlunun nefesi hızlandı, kasları gerildi. Annesi onu izlerken gururla gülümsedi, "Bırak kendini, ben buradayım," dedi.
Birkaç dakika sonra oğlu titreyerek boşaldı. Annesi elini çekti, saçlarını okşadı. "Aferin sana," dedi. Oğlu rahatlamış bir halde annesine teşekkür etti. O an aralarındaki bağ daha da güçlenmişti.