Gece yarısı evin koridoru karanlıktı; sadece aralık kapıdan sızan loş ışık vardı. Üvey annesi mutfaktan su içmeye kalkmış, ince geceliğiyle koridorda yürüyordu. Adımlarını yavaşlattı, kapı aralığından içeri baktı; adam yatakta uyanık yatıyordu. Kadın parmağını dudaklarına götürüp sessiz ol işareti yaptı ve içeri süzüldü.
Yatak gıcırdamasın diye dikkatlice yanına uzandı; adamın eli beline dolandı, nefesi ensesindeydi. Fısıltıyla konuşuyorlardı ama kelimeler değil, dokunuşlar anlatıyordu her şeyi. Kadın bacağını adamın üzerine attı, ince gecelik yavaşça yukarı sıyrıldı. Adam onu belinden kavrayıp üstüne çevirdi; hareketler yavaş ama kararlıydı.
Yatak hafifçe sarsılırken ikisi de sesini tutmaya çalışıyordu; dışarıdan gelecek en ufak gürültü her şeyi bozabilirdi. Kadın adamın omuzlarına tutundu, nefesi hızlandı. Sonunda ikisi de sessizce rahatladı; kadın gülümseyip yataktan kalktı ve parmak uçlarında koridora süzüldü. Kapı kapanırken adam hâlâ o geceyi düşünüyordu.