Noel sabahı evin alt katında yalnız kalmışlardı; üvey kız kardeşi çamaşır makinesine kazağı sıkıştırmaya çalışırken beline kadar tamburun içine dalmıştı. Abisi mutfağa girdiğinde onu öyle görünce önce güldü, sonra kalçalarının tambur kenarına sıkışmış hâlini fark edince gülümsemesi dondu. Kız kurtulmak için kıvrandıkça etek boyu iyice yukarı kayıyor, o da bakışlarını kaçırmakta zorlanıyordu.
Kurtarmak için kollarından çekti, olmadı; belinden tutup yavaşça döndürdüğünde nefesleri birbirine karıştı. Kız yüzü kızararak 'çıkarma' dedi, sadece arkamda dur biraz dedi. Abisi ellerini kalçalarına yerleştirdi, bu kez çekmedi; makine ritmiyle birlikte yaklaştı.
Tambur durduğunda ikisi de kıpırdamıyordu. Kız döndü, gözlerinin içine baktı ve hediyesini bekler gibi bekledi. Abisi hiçbir şey söylemeden belini kavradı; makinenin soğuk kenarına yaslanan kız, bu Noel'i uzun süre unutmayacağını o an anladı.