Evde tek başlarına kalmışlardı; dışarıda fırtına vardı, içerideyse tek bir yatak. Üvey kardeşi, "Yerde yatamam, sırtım ağrıyor," dedi. O da sesini çıkarmadı, battaniyeyi aralarına gerdi.
Gece yarısı battaniye kaydı. Sıcak teni tenine değince ikisi de nefesini tuttu. Kız kardeşi elini kalçasına koydu, o da karşılık verdi. Öpüşmeye başladılar; elleri birbirini keşfederken giysiler teker teker yatağın kenarına düştü.
Sabaha kadar durmadılar. O, kız kardeşini defalarca altına aldı, üstüne çıkardı; her seferinde daha derine gitti. Şafak sökerken ikisi de nefes nefese, ter içinde yatakta yatıyordu — ve artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.