Cuma akşamı film gecesi için üvey kardeşiyle aynı kanepede oturuyorlardı. O, battaniyenin altında bacaklarını uzatmış, o da yanına sokulmuştu. Film başladığında ikisi de ekrana odaklanmış gibiydi ama aslında birbirlerinin sıcaklığını hissediyorlardı.
Yarım saat sonra eli istemsizce onun bacağına kaydı. Üvey kardeşi önce irkildi, sonra gülümseyip daha da yaklaştı. Okşamalar dizlerinin üstüne, oradan da daha yukarı çıktı. Film arka planda devam ederken ikisi de nefeslerini tutmuş, birbirlerine kenetlenmişlerdi.
On yedi dakika sonra film çoktan unutulmuştu; kanepede birbirlerine sarılmış, tutkunun doruklarında kaybolmuşlardı. Sonunda başları öne düştüğünde, üvey kardeşi fısıldadı: "Bir daha asla film izlemeyelim."